Wat ik altijd al eens wilde doen: in een smaragdgroene zee zwemmen

Afgelopen zomer was het zo ver: we gingen voor het eerst met het vliegtuig naar een tropisch eiland. Ik keek mijn ogen uit; overal waaiende palmbomen (en dan niet zo’n levensmoeie ge├»mporteerde palmboom, maar echt, in volle glorie, deinend in de wind…) Het was een vakantie vol eerste keren: de eerste keer richting de evenaar, … Lees verder Wat ik altijd al eens wilde doen: in een smaragdgroene zee zwemmen

Een wandeling door een prachtige tuin, alleen de zon, mijn camera, en ik.

Gisteren was de herfstzon zo prachtig. Op mijn verjaardag (woensdag) was ik zo vreselijk verdrietig. Ik wilde alleen maar onder de dekens gaan liggen en verdwijnen. Iedereen was zo blij, en stuurde vrolijke felicitaties. En hoe langer dat duurde, hoe meer ik me misplaatst ging voelen. Gisteren was dat anders. Met een knoop van verdriet … Lees verder Een wandeling door een prachtige tuin, alleen de zon, mijn camera, en ik.

Over geraakt worden en kwetsbaar zijn: een ode aan gevoelige mensen.

Afgelopen week gebeurde er iets vervelends. Ik had me behoorlijk bloot gegeven in mijn nieuwe behandeling, maar ik werd toch weggestuurd. Dat klinkt heel hard, weggestuurd, en dat is het eigenlijk ook wel. Ze hadden wel een punt, want het klopt dat ik regelmatig uit viel. (Ik heb ME/CVS) Een regime van vroeg opstaan, en … Lees verder Over geraakt worden en kwetsbaar zijn: een ode aan gevoelige mensen.

Dag, mama. [Vervolg] Met z’n vieren in de auto naar de duinen, met het bloemstuk achterin. Afscheid nemen, van mama.

Afgelopen woensdag was het zover: mijn moeder werd om 14.00 uur begraven. En ik, heb besloten er niet bij te zijn. De voorgeschiedenis lees je hier: Klik. Fotografie: Maartje Markenstein Het is een afschuwelijk leven, om niet je eigen waarheid uit te kunnen spreken. Je stopt het grootste gedeelte van je eigen herinneringen, gedachten, en … Lees verder Dag, mama. [Vervolg] Met z’n vieren in de auto naar de duinen, met het bloemstuk achterin. Afscheid nemen, van mama.